Tien jaar geleden…


Tien jaar geleden

Het is alweer 10 jaar geleden dat ik in Afghanistan was. Veel dingen kan ik me nog goed voor de geest halen. Niet alleen wat er gebeurde maar ook het gevoel van de omstandigheden erbij. De warmte, de geur en zo af en toe kon je het intense verdriet voelen. Ik ben van huis uit niet een erg emotionele jongen maar toen had ik wel een aantal momenten waarop ik niet anders kon. Ik vergeet nooit meer de dagen dat een aantal jongens het grootste offer voor de vrede hadden  gegeven. De groep met wie ik veel in het voortraject van de missie had gewerkt was getroffen door zo’n offer. We hoefden niets te zeggen en laten we eerlijk zijn, wat moet je ook zeggen?

De verbondenheid onderling is groot. Zonder excuses, zonder iedere dag contact te hebben met elkaar. Het lijkt iets kosmisch te zijn. Het is iets waar ik trots op ben daar een klein deel van uit te maken. Nergens anders heb ik dat gevoel mogen ervaren en bij niemand anders krijg ik dat gevoel. En dat hoeft ook niet, het is prima zo.

Nu 10 jaar later is er veel in mijn leven anders geworden. Mijn werk is anders, mijn thuis situatie is anders en ik ben ook anders geworden en ik ben er blij mee. Blij en vooral dankbaar dat ik nog iets kan en mag doorgeven aan een volgende generatie.

Tim, jaren lang liep ik dagelijks langs je monument. Vele jonge militairen heb ik langs je monument laten gaan om te proberen ze bewust te maken van het vak dat ze hebben gekozen en dat het geen spelletje is met een mogelijkheid voor een herkansing. Al die jaren dat ik langs je momument kwam ging er door mijn gedachten: “Voor Tim!”, en ik heb geen idee waar dit door kwam. Maakte me ook niet uit, het was er en het is er nog steeds. Al is mijn huidige leven en werk volledig anders dan tien jaar geleden.

En Tim, je bent niet de enige bij wie ik dit heb. We moeten uit het leven halen wat er in zit en dat mag voor iedereen iets anders zijn.

Het is een voorrecht om te mogen leven en te genieten van alles wat we wel/niet hebben. Mannen van Staal gaat gemotiveerd alweer richting 2018 werken en plannen. Want hoeveel mensen het grootste offer brachten of gaan brengen, morgen gaat de zon gewoon weer op alsof er niets aan de hand is. Echter kun je iets doen aan het momentum dat je er bent. Pak het moment en doe er iets mee, de offers zijn dan niet voor niets geweest. Ik voel me verplicht iets te betekenen voor anderen. Anderen helpen en waarde toe te voegen aan de al aanwezige kwaliteiten. Dat is wat ik kan en wat ik doe.

Voor altijd verbonden, het lijkt een rode draad in mijn leven te zijn. En ik ben er trots op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.